Internetowy magazyn katolewicy spo┼éecznej. Piszemy o ┼Ťwiecie, czerpi─ůc inspiracje z nauki spo┼éecznej Ko┼Ťcio┼éa

Prorokinie, apostołki, bojowniczki

Kobiety pe┼éni┼éy w pierwotnym Ko┼Ťciele niemal wszystkie funkcje i urz─Ödy, w tym r├│wnie┼╝ te zwi─ůzane z kierownictwem duchowym. By┼éo to mo┼╝liwe dzi─Öki postulowanej przez pierwszych chrze┼Ťcijan charyzmatycznej r├│wno┼Ťci: jeden chrzest czyni ze wszystkich wierz─ůcych ÔÇô zar├│wno kobiet, jak i m─Ö┼╝czyzn ÔÇô cz┼éonk├│w Mistycznego Cia┼éa Chrystusa.

ilustr.: Anna Libera

ilustr.: Anna Libera


Tekst pochodzi z 32. numeru papierowego Magazynu┬áÔÇ×KontaktÔÇŁ pod tytu┼éem┬áÔÇ×Kobiety w Ko┼ŤcieleÔÇŁ.
ÔÇ×Pozdr├│wcie Andronika i Juni─Ö, moich krewnych i wsp├│┼éwi─Ö┼║ni├│w, kt├│rzy nale┼╝─ů do grona wybitnych aposto┼é├│w, kt├│rzy jeszcze przede mn─ů nale┼╝eli do ChrystusaÔÇŁ (Rz 16,7). W tym fragmencie Listu do Rzymian, cytowanym w t┼éumaczeniu Biblii Pozna┼äskiej, czytamy o kobiecie, Junii, kt├│r─ů ┼Ťwi─Öty Pawe┼é jednoznacznie w┼é─ůcza w kr─ůg aposto┼é├│w. Inaczej ni┼╝ w tradycji Ko┼Ťcio┼éa prawos┼éawnego, w kt├│rym Junia jest czczona w gronie siedemdziesi─Öciu dw├│ch aposto┼é├│w, i wbrew przekazom ┼Ťwi─Ötego Hieronima, ┼Ťwi─Ötego Jana Chryzostoma i Orygenesa p├│┼║niejsi kopi┼Ťci zmienili imi─Ö ┼╝e┼äskie ÔÇ×JuniaÔÇŁ na m─Öskie ÔÇ×JuniasÔÇŁ. By┼éo dla nich niewyobra┼╝alne, ┼╝e ┼Ťwi─Öty Pawe┼é m├│g┼é odnosi─ç si─Ö do kobiety jako do aposto┼éki. I tak na przyk┼éad w Biblii Tysi─ůclecia, kt├│rej t┼éumaczenie jest u┼╝ywane w liturgii Ko┼Ťcio┼éa katolickiego w Polsce, do dzi┼Ť mo┼╝emy przeczyta─ç: ÔÇ×Pozdr├│wcie Andronika i JuniasaÔÇŽÔÇŁ.
Z filologicznego punktu widzenia sprawa jest jasna. O ile w ca┼éym pi┼Ťmiennictwie greckim nie natykamy si─Ö na ani jeden przypadek u┼╝ycia m─Öskiego imienia ÔÇ×JuniasÔÇŁ, o tyle ÔÇ×JuniaÔÇŁ by┼éa bardzo popularnym imieniem ┼╝e┼äskim. Cytowany fragment Listu do Rzymian m├│wi wi─Öc o drugiej we wczesnej tradycji chrze┼Ťcija┼äskiej ÔÇô po Marii z Magdali ÔÇô kobiecie okre┼Ťlanej mianem ÔÇ×aposto┼ékiÔÇŁ. Prawdopodobnie nale┼╝a┼éa ona, wraz ze swoim m─Ö┼╝em Andronikiem, do grupy misjonarzy, kt├│rzy jeszcze przed ┼Ťwi─Ötym Paw┼éem wyruszyli w ┼Ťwiat, aby g┼éosi─ç Ewangeli─Ö i zak┼éada─ç gminy chrze┼Ťcija┼äskie. Byli oni pierwszymi ┼Ťwiadkami zmartwychwstania, kt├│rych ┼╝ycie i ┼Ťmier─ç Jezusa z Nazaretu zainspirowa┼éy do p├│j┼Ťcia w Jego ┼Ťlady.
Charyzmatyczna r├│wno┼Ť─ç
Przekazy biblijne nie pozostawiaj─ů w─ůtpliwo┼Ťci co do tego, ┼╝e w┼Ťr├│d tych pierwszych na┼Ťladowc├│w Jezusa by┼éy liczne kobiety. Co ciekawe rzadko m├│wi si─Ö o nich jako o czyich┼Ť siostrach, ┼╝onach lub c├│rkach. Wygl─ůda na to, ┼╝e do gmin chrze┼Ťcija┼äskich nale┼╝a┼éo wiele kobiet samotnych, co by┼éo rzadkim zjawiskiem w patriarchalnej kulturze staro┼╝ytnego ┼Ťwiata. Prawdopodobnie by┼éy to przede wszystkim niewolnice oraz wyzwolone niewolnice, kt├│re ┼╝y┼éy poza strukturami zwi─ůzk├│w rodzinnych. Kobiety, o kt├│rych czytamy w Nowym Testamencie, nale┼╝a┼éy przewa┼╝nie do ni┼╝szych warstw spo┼éecznych i w swoim ┼╝yciu codziennym musia┼éy boryka─ç si─Ö z podw├│jn─ů niesprawiedliwo┼Ťci─ů: jako osoby biedne i wyzyskiwane oraz jako osoby podlegaj─ůce patriarchalnej w┼éadzy m─Ö┼╝czyzn.
Bywa┼éo jednak, ┼╝e to w┼éa┼Ťnie kobiety, kt├│rych imiona s─ů nam znane z list├│w ┼Ťwi─Ötego Paw┼éa, odgrywa┼éy pierwszoplanowe role we wczesnych gminach chrze┼Ťcija┼äskich. Nale┼╝a┼éy do nich na przyk┼éad Lidia z Tiatyry, kt├│rej dom sta┼é si─Ö wa┼╝nym o┼Ťrodkiem chrze┼Ťcija┼ästwa w Filipii, oraz Pryscylla, ┼╝ona Akwili, wsp├│┼épracownica ┼Ťwi─Ötego Paw┼éa, kt├│rej imi─Ö w Li┼Ťcie do Rzymian zosta┼éo wymienione przed imieniem jej m─Ö┼╝a, co zdumiewa w kontek┼Ťcie staro┼╝ytnych zwyczaj├│w. Dwiema innymi takimi kobietami, prawdopodobnie samotnymi, by┼éy: Chloe, kt├│rej ludzie donie┼Ťli Paw┼éowi o sporach we wsp├│lnocie z Koryntu, oraz Nymfe, kt├│rej imi─Ö ÔÇô podobnie jak imi─Ö Junii ÔÇô zosta┼éo przez p├│┼║niejszych kopist├│w zamienione na m─Öskie (ÔÇ×NimfasÔÇŁ), a w kt├│rej domu gromadzi┼éa si─Ö wsp├│lnota z Laodycei. W 16. rozdziale Listu do Rzymian ┼Ťwi─Öty Pawe┼é wspomina o wielu kobietach wspieraj─ůcych go w dzia┼éalno┼Ťci misyjnej. Zapewne uczestniczy┼éy one w zak┼éadaniu nowych wsp├│lnot i sprawowa┼éy w nich funkcje katechetyczne. Najstarsza wzmianka o urz─Ödzie diakonatu, kt├│r─ů znajdujemy w tym samym li┼Ťcie, wskazuje na kobiet─Ö, niejak─ů Febe, kt├│r─ů Pawe┼é poleca wsp├│lnocie jako swoj─ů blisk─ů wsp├│┼épracownic─Ö. Wydaje si─Ö, ┼╝e pe┼énienie urz─Ödu diakonisy, obok pomocy ubogim, obejmowa┼éo r├│wnie┼╝ nauczanie i g┼éoszenie Ewangelii.
W pierwszych gminach chrze┼Ťcija┼äskich nie brakowa┼éo r├│wnie┼╝ wd├│w. Jako osoby samotne i pozbawione finansowego zabezpieczenia, cz─Östo znajdowa┼éy si─Ö one w trudnej sytuacji materialnej i zdane by┼éy na wsparcie ze strony innych cz┼éonk├│w wsp├│lnoty. W tym wsparciu chodzi┼éo jednak nie tylko o ja┼ému┼╝n─Ö, lecz tak┼╝e o spos├│b ┼╝ycia i dzia┼éania nacechowany wzajemn─ů solidarno┼Ťci─ů. Tak oto podzia┼é d├│br i zada┼ä w gminach chrze┼Ťcija┼äskich czyni┼é je miejscami, w kt├│rych gromadzili si─Ö ludzie ubodzy.
Nawet s┼éynny fragment Pierwszego Listu do Koryntian, nakazuj─ůcy kobietom nakrywanie g┼é├│w w czasie prorokowania i modlitwy, cho─ç cz─Östo przyjmuje si─Ö go za dow├│d sceptycyzmu ┼Ťwi─Ötego Paw┼éa w stosunku do roli kobiet we wsp├│lnocie, ┼Ťwiadczy o tym, ┼╝e Pawe┼é akceptowa┼é sytuacj─Ö publicznego kobiecego prorokowania. Sp├│r dotyczy┼é wy┼é─ůcznie tego, czy prorokuj─ůce kobiety powinny nakrywa─ç swoje g┼éowy. Wydaje si─Ö zatem, ┼╝e kobiety pe┼éni┼éy w pierwotnym Ko┼Ťciele niemal wszystkie ÔÇô je┼Ťli nie wszystkie bez wyj─ůtku ÔÇô funkcje i urz─Ödy, w tym r├│wnie┼╝ te zwi─ůzane z kierownictwem duchowym. By┼éo to mo┼╝liwe dzi─Öki postulowanej przez pierwszych chrze┼Ťcijan charyzmatycznej r├│wno┼Ťci: jeden chrzest czyni ze wszystkich wierz─ůcych ÔÇô zar├│wno kobiet, jak i m─Ö┼╝czyzn ÔÇô cz┼éonk├│w Mistycznego Cia┼éa Chrystusa. Zaanga┼╝owaniu kobiet sprzyja┼é r├│wnie┼╝ fakt, ┼╝e wsp├│lnoty zbiera┼éy si─Ö z pocz─ůtku w domach, to znaczy w przestrzeni dla nich dost─Öpnej. Tote┼╝ od III wieku, gdy zgromadzenia przenios┼éy si─Ö z dom├│w do bazylik, to znaczy ze sfery prywatnej do publicznej, rola kobiety zmieni┼éa si─Ö dramatycznie i ograniczy┼éa do czynno┼Ťci pomocniczych lub wr─Öcz do biernego uczestniczenia w liturgii.
Podkre┼Ťlaj─ůc jednak nietypowe dla staro┼╝ytnego ┼Ťwiata zaanga┼╝owanie kobiet w dzia┼éalno┼Ť─ç wsp├│lnot chrze┼Ťcija┼äskich, nie spos├│b nie wspomnie─ç o tym, ┼╝e od pocz─ůtku wzbudza┼éo ono du┼╝e kontrowersje. Wyra┼║nie wida─ç to w niekt├│rych tekstach biblijnych, takich jak Pierwszy List do Tymoteusza, kt├│ry zosta┼é napisany przez kt├│rego┼Ť z uczni├│w ┼Ťwi─Ötego Paw┼éa. Teksty te cechuj─ů si─Ö nieufno┼Ťci─ů w stosunku do kobiet, jako os├│b sk┼éonnych do rozpusty, bezczynno┼Ťci czy w┼Ťcibstwa i w zwi─ůzku z tym niezdolnych do pe┼énienia odpowiedzialnych funkcji. Paradoksalnie ┼Ťwiadcz─ů one o tym, ┼╝e w owym czasie kobiety pe┼éni┼éy we wsp├│lnotach takie funkcje i ┼╝e stopniowo starano im si─Ö to uniemo┼╝liwi─ç. Podejrzliwo┼Ť─ç w stosunku do kobiet mia┼éa wi─Öc swoje ┼║r├│d┼éo w ich rosn─ůcej autonomii, kt├│ra w patriarchalnym spo┼éecze┼ästwie musia┼éa by─ç traktowana jako zagro┼╝enie. Ograniczenie odgrywanej przez nie roli do funkcji przewidzianych dla nich przez m─Ö┼╝czyzn mog┼éo by─ç pr├│b─ů uzgodnienia praktyki ┼╝ycia chrze┼Ťcija┼äskiego z tradycjami staro┼╝ytnego ┼Ťwiata. Pr├│ba ta doprowadzi┼éa jednak ostatecznie do oddalenia si─Ö Ko┼Ťcio┼éa od postawy i nauczania Jezusa w tym kszta┼écie, jaki znamy z Ewangelii.
ilustr.: Anna Libera

ilustr.: Anna Libera


Emancypacja Marii
Tak si─Ö bowiem sk┼éada, ┼╝e wiele kobiet, dla kt├│rych nie by┼éo przecie┼╝ miejsca w ├│wczesnych szko┼éach filozoficznych ani tym bardziej w szko┼éach rabinackich, towarzyszy┼éo Jezusowi w charakterze uczennic. Zar├│wno ich spos├│b bycia, jak i relacje, kt├│re ┼é─ůczy┼éy je z Mistrzem, by┼éy w warunkach patriarchalnego spo┼éecze┼ästwa czym┼Ť wyj─ůtkowym. Na kartach Ewangelii spotykamy bowiem kobiety ┼Ťmia┼ée, wdaj─ůce si─Ö w dyskusje z m─Ö┼╝czyzn─ů i nieobawiaj─ůce si─Ö kontrowersji, by wspomnie─ç cho─çby Matk─Ö Jezusa na weselu w Kanie Galilejskiej, Samarytank─Ö przy studni czy wreszcie kobiet─Ö kananejsk─ů. Ta ostatnia zmusza wr─Öcz Jezusa do zmiany pogl─ůd├│w. Ten, kt├│ry z pocz─ůtku nie chcia┼é uzdrowi─ç jej c├│rki, wkr├│tce przedstawia j─ů sam─ů jako wz├│r wiary. Jezus nie tylko naucza kobiety, lecz jest tak┼╝e gotowy uczy─ç si─Ö od nich.
Do grona najgorliwszych uczennic i najbli┼╝szych przyjaci├│┼éek Jezusa nale┼╝─ů Marta i Maria. Znany fragment Ewangelii, w kt├│rym Marta z oburzeniem prosi Jezusa, by upomnia┼é jej siostr─Ö, siedz─ůc─ů u jego st├│p, On za┼Ť w odpowiedzi chwali Mari─Ö, cz─Östo bywa przywo┼éywany w celu uzasadnienia przewagi ┼╝ycia kontemplacyjnego nad apostolskim. Chodzi tu jednak o co┼Ť zupe┼énie innego. Siedz─ůc u st├│p mistrza, Maria nie przybiera bynajmniej postawy biernej, lecz wchodzi w rol─Ö ucznia w spos├│b tak oczywisty, ┼╝e a┼╝ nieprzystoj─ůcy kobiecie w tamtych czasach. Zamiast zajmowa─ç si─Ö obowi─ůzkami domowymi wkracza w zarezerwowan─ů dla m─Ö┼╝czyzn sfer─Ö zagadnie┼ä teologicznych. Wzbudza to oburzenie Marty, kt├│ra ÔÇô cho─ç jest kobiet─ů aktywn─ů, samodzieln─ů i pewn─ů siebie ÔÇô przywyk┼éa do tradycyjnego podzia┼éu r├│l. Jezus prze┼éamuje jednak kulturowe konwencje i daje wyra┼║ne przyzwolenie na emancypacj─Ö Marii.
Podobnie skandaliczny i prowokuj─ůcy musia┼é by─ç dla wsp├│┼éczesnych fakt, ┼╝e kobiety towarzyszy┼éy Jezusowi w jego w─Ödr├│wkach zamiast siedzie─ç w domu i ÔÇô jak kobietom przysta┼éo ÔÇô pozostawa─ç pod opiek─ů m─Ö┼╝a lub krewnych. Ewangelista zaznacza co prawda, ┼╝e ÔÇ×us┼éugiwa┼éy one JezusowiÔÇŁ, co na powr├│t sugerowa┼éoby ich bierno┼Ť─ç i podporz─ůdkowanie m─Ö┼╝czyznom. S┼éu┼╝ba jest jednak powo┼éaniem ka┼╝dego cz┼éonka wsp├│lnoty, czego przyk┼éad wielokrotnie dawa┼é sam Mistrz. Nie chodzi wi─Öc o przyj─Öcie postawy podda┼äczej, lecz o wsp├│ln─ů wszystkim na┼Ťladowcom Jezusa trosk─Ö o siebie nawzajem.
I tu mamy wi─Öc do czynienia z innym ni┼╝ w spo┼éecze┼ästwach patriarchalnych postrzeganiem roli kobiety. ├ôw inny model kobieco┼Ťci mo┼╝e stanowi─ç Maria z Magdali, z czasem coraz cz─Ö┼Ťciej przedstawiana jako nawr├│cona grzesznica i pokutnica. Bardziej zgodny z tekstem Ewangelii wydaje si─Ö jednak jej obraz jako aposto┼éki aposto┼é├│w, kt├│rej wspomnienie liturgiczne niedawno zosta┼éo podniesione przez papie┼╝a Franciszka do rangi ┼Ťwi─Öta. Odt─ůd b─Ödzie ona w liturgii Ko┼Ťcio┼éa wspominana tak samo uroczy┼Ťcie jak aposto┼éowie. To krok w kierunku g┼é─Öbszego zrozumienia nowej roli kobiety: uczennicy, misjonarki i pierwszej aposto┼éki, kt├│ra za┼Ťwiadcza o pokonaniu mocy ┼Ťmierci przez Ukrzy┼╝owanego.
Chocia┼╝ stereotypowy obraz kobiety w tradycji chrze┼Ťcija┼äskiej bywa┼é bardzo zachowawczy, to kobiety, kt├│re spotykamy w Nowym Testamencie, maj─ů swoje poprzedniczki w starszych dziejach Izraela. ┼Üwiat ┼╝ydowski, podobnie jak ca┼éy ┼Ťwiat staro┼╝ytny, zdominowany by┼é oczywi┼Ťcie przez struktury patriarchalne. Centralna dla biblijnego Izraela pr├│ba d─ů┼╝enia do nowej wizji spo┼éecznej, ugruntowanej w r├│wno┼Ťci i sprawiedliwo┼Ťci wszystkich jego cz┼éonk├│w ÔÇô przez wzgl─ůd na pami─Ö─ç Boga wyzwalaj─ůcego z niewoli egipskiej ÔÇô wydawa┼éa si─Ö jednak rzutowa─ç tak┼╝e na postrzeganie roli kobiet.
M─Ö┼╝ne i solidarne
Trudno wyliczy─ç je wszystkie. Najpierw matki Izraela: Sara, Rebeka, Lea, Rachela i Miriam, siostra Moj┼╝esza i Aarona, wraz ze swoimi bra─çmi przewodz─ůca ludowi. Potem sprawuj─ůca s─ůdy nad Izraelem prorokini Debora, ratuj─ůca sw├│j lud przed zag┼éad─ů kr├│lowa Estera i wiele innych. Jako ┼╝e nie spos├│b pokr├│tce opisa─ç ich los├│w, ogranicz─Ö si─Ö do om├│wienia dw├│ch spektakularnych przyk┼éad├│w.
Pierwszego dostarcza Rut, z pochodzenia Moabitka, kt├│ra po ┼Ťmierci m─Ö┼╝a postanawia towarzyszy─ç swojej te┼Ťciowej Noemi w drodze do jej ojczyzny w Betlejem. Rut decyduje si─Ö na rzecz ┼Ťmia┼é─ů: na ┼╝ycie niezale┼╝ne od m─Ö┼╝czyzn, u boku drugiej kobiety, bez zabezpieczenia materialnego. Rezygnuje z szukania takiego zabezpieczenia w ponownym ma┼é┼╝e┼ästwie i udaje si─Ö w obcy ┼Ťwiat. Swoj─ů decyzj─Ö podejmuje w spos├│b dobrowolny i samodzielny, kierowana poczuciem solidarno┼Ťci ze swoj─ů te┼Ťciow─ů. Ta solidarno┼Ť─ç przekracza granice religijne i etniczne, gdy Rut m├│wi do Noemi: ÔÇ×Tw├│j nar├│d b─Ödzie moim narodem, a tw├│j B├│g b─Ödzie moim BogiemÔÇŁ (Rt 1,16). Ksi─Öga Rut przedstawia losy dw├│ch kobiet, kt├│re ÔÇô dzi─Öki zaradno┼Ťci i przyja┼║ni ÔÇô radz─ů sobie pomimo trudnej sytuacji materialnej i pomimo braku m─Öskich obro┼äc├│w. I tak pod koniec opowiadania kobiety betlejemskie m├│wi─ů Noemi o jej synowej, obcej Moabitce, ┼╝e warta jest wi─Öcej ni┼╝ siedmiu syn├│w. System norm i warto┼Ťci patriarchalnych wywr├│cony zostaje do g├│ry nogami. To nie m─Ö┼╝czyzna wybawia z opresji bezbronne kobiety. To one same znajduj─ů sobie m─Ö┼╝czyzn─Ö, kt├│rego ingerencja ratuje je z sytuacji biedy, samotno┼Ťci i izolacji spo┼éecznej.
Symbolem kobiety, kt├│ra poprzez swoj─ů solidarno┼Ť─ç z uci┼Ťnionymi, s┼éabymi i odrzuconymi przynosi ratunek dla siebie i innych, jest Judyta. Nie budzi ona jednoznacznej sympatii. To bojowniczka o wyzwolenie Izraela, kt├│ra si─Öga po okrutn─ů przemoc, podst─Öpem odcinaj─ůc g┼éow─Ö naje┼║d┼║cy Holofernesa. Ta przemoc jest jednak odpowiedzi─ů na jego przemoc, kt├│rej ofiar─ů pad┼éo wcze┼Ťniej wielu niewinnych i bezbronnych. Judyta staje si─Ö w ten spos├│b symbolem walki podejmowanej w imieniu tych wszystkich kobiet, kt├│re od najdawniejszych czas├│w konfrontowa┼éy si─Ö ze szczeg├│lnie brutalnym obliczem wojny: poprzez gwa┼éty, przemoc fizyczn─ů i seksualn─ů, utrat─Ö najbli┼╝szych.
Historia Judyty stawia nam przed oczami kobiet─Ö, kt├│ra ÔÇô wbrew tradycyjnej wizji patriarchalnej ÔÇô nie jest zdana na opiek─Ö m─Ö┼╝czyzny. Przeciwnie: sam B├│g Izraela, chc─ůcy wyzwoli─ç sw├│j lud, zdany jest na czyn odwa┼╝nej kobiety. I tak oto objawia si─Ö jako Ten, kt├│rego moc w s┼éabo┼Ťci i w┼Ťr├│d pozornie s┼éabych si─Ö okazuje: kobieta bez or─Ö┼╝a podejmuje walk─Ö z ca┼éym wojskiem asyryjskim i zmusza je do ucieczki. Judyta staje si─Ö w ten spos├│b nie tylko wybawicielk─ů kobiet, lecz wybawicielk─ů ca┼éego ludu Izraela. W tym kontek┼Ťcie wyzwolenie kobiet jawi si─Ö jako krok na drodze do wyzwolenia cz┼éowieka, tak ┼╝e na ko┼äcu kobiety ┼Ťpiewaj─ů nie o bohaterskich czynach m─Öskiego obro┼äcy, lecz o m─Östwie innej kobiety.
Ko┼Ťci├│┼é a ideologia gender
Kr├│tki przegl─ůd r├│l odgrywanych przez kobiety w ┼Ťwiecie biblijnym mo┼╝e nam u┼Ťwiadomi─ç, jak r├│┼╝norodne ich wizerunki zachowa┼éy si─Ö w tradycji ┼╝ydowskiej i chrze┼Ťcija┼äskiej. Liczne spo┼Ťr├│d tych wizerunk├│w wykracza┼éy poza przyj─Öte rozumienie kobieco┼Ťci w warunkach spo┼éecze┼ästwa patriarchalnego. Podczas gdy spo┼éecze┼ästwo patriarchalne buduje porz─ůdek spo┼éeczny i kulturowy na podporz─ůdkowaniu kobiet w┼éadzy m─Ö┼╝czyzn, w tekstach biblijnych natrafiamy na sylwetki kobiet niedaj─ůcych si─Ö ograniczy─ç do wyznaczonych im r├│l, kobiet walcz─ůcych o wyzwolenie wszystkich uci┼Ťnionych i odgrywaj─ůcych w ten spos├│b niezast─ůpion─ů rol─Ö w Bo┼╝ym planie zbawienia.
Dzi┼Ť, gdy ruchowi feministycznemu uda┼éo si─Ö wywalczy─ç pewn─ů zmian─Ö w sposobie spo┼éecznego postrzegania kobiet i gdy same kobiety na ca┼éym ┼Ťwiecie walcz─ů o godne ┼╝ycie przeciwko strukturom patriarchatu, Ko┼Ťci├│┼é ÔÇô pomny swojej w┼éasnej tradycji ÔÇô powinien docenia─ç ich d─ů┼╝enie do stworzenia stosunk├│w spo┼éecznych zrywaj─ůcych z podporz─ůdkowaniem jednych ludzi innym. Dramatyczna sytuacja materialna wielu kobiet, praktykowana wobec nich przemoc seksualna, wykluczenie ich z wielu dziedzin ┼╝ycia politycznego, spo┼éecznego i ekonomicznego, niesprawiedliwy podzia┼é pracy i odpowiedzialno┼Ťci oraz sprowadzanie ich do poziomu s┼éu┼╝─ůcych lub obiekt├│w seksualnych ÔÇô to wci─ů┼╝ jeszcze ┼╝ywe problemy spo┼éeczne, wymagaj─ůce zaj─Öcia stanowiska przez chrze┼Ťcijan obojga p┼éci i przez ca┼éy Ko┼Ťci├│┼é.
Czasem jednak wydaje si─Ö, ┼╝e zamiast stawia─ç czo┼éo tym problemom wielu przedstawicieli Ko┼Ťcio┼éa skupia si─Ö na demonizowaniu tak zwanej ÔÇ×ideologii genderÔÇŁ, broni─ůc tradycyjnych r├│l przypisywanych kobietom i m─Ö┼╝czyznom jako naturalnego porz─ůdku rzeczy i przedstawiaj─ůc kwestionowanie tego podzia┼éu jako swoisty atak na fundamenty chrze┼Ťcija┼ästwa. Jak gdyby kwestionowanie takich w┼éa┼Ťnie podzia┼é├│w nie by┼éo cz─Ö┼Ťci─ů tradycji biblijnej! Perspektywa w┼éa┼Ťciwa chrze┼Ťcijanom od pierwszych wiek├│w podwa┼╝a┼éa porz─ůdek oparty na dzieleniu ludzko┼Ťci granicami etnicznymi lub p┼éciowymi: ÔÇ×Nie ma ju┼╝ ┼╗yda ani poganina, nie ma ju┼╝ niewolnika ani cz┼éowieka wolnego, nie ma ju┼╝ m─Ö┼╝czyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jeste┼Ťcie kim┼Ť jednym w Chrystusie JezusieÔÇŁ (Ga 3,27). Tak wi─Öc to nie przydzia┼é tradycyjnych r├│l w przewidzianych spo┼éecznie granicach, lecz przekraczanie tych granic ┼Ťladem biblijnych aposto┼éek i bojowniczek, w kierunku coraz wi─Ökszej r├│wno┼Ťci wszystkich ludzi, powinno stanowi─ç istot─Ö chrze┼Ťcija┼äskiego podej┼Ťcia do debat nad to┼╝samo┼Ťci─ů p┼éciow─ů.
 

Potrzebujemy Twojego wsparcia
Jeste┼Ťmy magazynem i ┼Ťrodowiskiem lewicy katolickiej. Piszemy o wykluczeniu, sprawiedliwo┼Ťci spo┼éecznej, biedzie, o wsp├│┼éczesnych zjawiskach w kulturze, polityce i spo┼éecze┼ästwie. Potrzebujemy stabilnego finansowania ÔÇô mo┼╝esz nam w tym pom├│c!
Wybieram sam/a
Ko┼Ťci├│┼é i lewica si─Ö wykluczaj─ů?
Nie - w Kontakcie ┼é─ůczymy lewicow─ů wra┼╝liwo┼Ť─ç z katolick─ů nauk─ů spo┼éeczn─ů.

I u┼╝ywamy plik├│w cookies. Dowiedz si─Ö wi─Öcej Polityka prywatno┼Ťci zamknij ├Ś