Ponad 80 tysięcy Polek i Polaków mieszka w państwowych Domach Pomocy Społecznej. W związku ze starzeniem się społeczeństwa, będzie ich coraz więcej. Czy da się poprawić obecny system wsparcia?

15 sierpnia państwa ONZ poniosły kolejną porażkę na drodze do rozwiązania problemu nadmiaru plastikowych odpadów. Czy zdołamy ograniczyć produkcję tworzywa, które zrewolucjonizowało naszą codzienność?

W pierwszej połowie XX wieku susza nawiedzała Polskę średnio raz na 8 lat. Tymczasem od dwunastu nie mieliśmy roku bez suszy. Niestety, reakcji na wysychanie kraju nie widać.

Żeby walczyć tu i teraz o nasze postulaty, nie potrzeba składać hołdu lennego Donaldowi Tuskowi. Przeciwnie. Trzeba się stawiać w ich obronie. Taka jest rola demokratycznej opozycji.

Kraje rozwinięte bronią się przed wypłacaniem pieniędzy na walkę ze zmianami klimatu. Tymczasem nie tylko jest to nasz moralny obowiązek, ale też po prostu nam się opłaca. Czy zdążymy to zauważyć?

Mieszkamy w mieście, które wydaje miliony na wymianę asfaltu na ulicach, bo pojawiły się jakieś pęknięcia, a nie ma pieniędzy, żeby poprawić warunki życia w mieszkaniach, w których dzieci dostają astmy. To szokujący przykład niesprawiedliwości środowiskowej.

Jak wytłumaczyć, że ludzie nie są w stanie zrezygnować z części własnego komfortu, mając świadomość, że to niszczy przyszłość ich dzieci? Jak z etycznego punktu widzenia patrzeć na taką kulturę? Chyba tylko jak na kulturę upadłą.

Charles S. Elton już 90 lat temu pisał o „wielkiej dziejowej bitwie w świecie fauny i flory”, którą toczyły gatunki rodzime z inwazyjnymi. Jeśli to, co obserwował Elton, było wielką bitwą, trudno znaleźć adekwatne określenie zjawiska, z którym do czynienia mamy dziś.

Żyjemy w świecie systemów złożonych, które wpływają na nas coraz bardziej. Jednego dnia susza w Andaluzji powoduje wzrost cen pomidorów w Norwegii, drugiego konflikt między Chinami a Tajwanem wpływa na dostępność samochodów w Polsce.