Internetowy magazyn katolewicy spo艂ecznej. Piszemy o 艣wiecie, czerpi膮c inspiracje z nauki spo艂ecznej Ko艣cio艂a

Lepsze jutro dla pracownic i pracownik贸w seksualnych

Codziennie spotka膰 je mo偶na nawet na g艂贸wnych ulicach polskich miast. W ci膮gu dos艂ownie kilku sekund da si臋 wyszuka膰 kilkana艣cie tysi臋cy og艂osze艅 o nich w internecie. Mimo to pa艅stwo ani spo艂ecze艅stwo nie interesuj膮 si臋 zbytnio ich losem.
Lepsze jutro dla pracownic i pracownik贸w seksualnych
ilustr.: Zuzia Wojda

Czasem kto艣 sobie jednak o nich przypomina. W 2000 roku biskupi wystosowali apel do Ministerstwa Spraw Wewn臋trznych i Administracji z pro艣b膮 o interwencj臋 i odes艂anie cudzoziemek 艣wiadcz膮cych us艂ugi seksualne przy polskich drogach (wraz ze 鈥瀞tr臋czycielami, kt贸rzy tak膮 form臋 nierz膮du organizuj膮鈥). 鈥濶asz pi臋kny swojski krajobraz zosta艂 oszpecony obrazem prowokacyjnie zachowuj膮cych si臋 prostytutek, kt贸re ostentacyjnie manifestuj膮 sw膮 obecno艣膰鈥 鈥 napisali cz艂onkowie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski.

Biskupi pokazali tym samym, 偶e los tych kobiet ich nie obchodzi, nie zastanowili si臋, dlaczego stoj膮 one przy drogach, a tak偶e co si臋 z nimi stanie po wyrzuceniu z kraju. Zupe艂nie tak, jakby do rozwi膮zania problemu wystarczy艂o go usun膮膰 z oczu. Obrazuje to te偶 spos贸b my艣lenia, kt贸ry umniejsza odpowiedzialno艣膰 m臋偶czyzn kupuj膮cych us艂ugi seksualne.

Co znamienne, gdy temat zmian prawnych w zakresie prostytucji jest ju偶 podejmowany w przestrzeni publicznej (co zdarza si臋 niezwykle rzadko) przedstawia si臋 go zazwyczaj w perspektywie zysk贸w pa艅stwa i spo艂ecze艅stwa. Z tego punktu widzenia legalizacja jest korzystna dla pa艅stwa ze wzgl臋du na jawne wp艂ywy z opodatkowania takiej dzia艂alno艣ci (tak m贸wi艂 na przyk艂ad Pawe艂 Kukiz). Argumentuje si臋 te偶, 偶e legalnie dzia艂aj膮ce agencje b臋d膮 podlega膰 kontroli, a z zwi膮zku z tym nie b臋d膮 przeszkadza膰 okolicznym mieszka艅com jak dotychczas (w ten spos贸b wypowiada艂 si臋 profesor Andrzej Zoll jako Rzecznik Praw Obywatelskich). Ewentualnie poddaje si臋 ocenie moralnej sprzedawanie seksu za pieni膮dze.

Tymczasem g艂贸wn膮 osi膮 tego, o czym powinni艣my rozmawia膰, jest to, jak najlepiej chroni膰 pracownice i pracownik贸w seksualnych, kt贸rymi cz臋sto s膮 osoby w trudnym po艂o偶eniu spo艂ecznym 鈥 kobiety, samotne matki, ma艂oletni, imigranci, s艂abo wykszta艂ceni i ubodzy.

Pracownice i pracownicy seksualni rozk艂adaj膮 parasole

Terminu 鈥瀙raca seksualna鈥 (sex work) po raz pierwszy u偶y艂a Carol Leigh, sexworkerka z USA, na prze艂omie lat 70. i 80. Od tej pory uznanie os贸b 艣wiadcz膮cych us艂ugi seksualne za pracownik贸w i przyznanie im odpowiednich praw sta艂o si臋 g艂贸wnym postulatem ruchu pracownik贸w seksualnych na 艣wiecie. Symbolem ruchu jest czerwony parasol.

W 2014 roku tak偶e w Polsce posta艂a koalicja na rzecz praw os贸b pracuj膮cych seksualnie 鈥 Sex Work Polska. Zrzesza ona pracownik贸w seksualnych (w zakres tego poj臋cia wchodz膮 te偶 mi臋dzy innymi osoby wykonuj膮ce masa偶 erotyczny, striptiz czy pracuj膮ce przez sekskamer臋), a tak偶e ich sojuszniczki.

W 2017 roku na warszawskiej Manifie przemawia艂a Mira Kowalska, pracownica seksualna, cz艂onkini kolektywu Sex Work Polska: 鈥濸raca seksualna jest w tym kraju niedoceniana i dyskredytowana. Wyrazem tego jest przemocowy j臋zyk u偶ywany wobec pracownic i pracownik贸w seksualnych oraz odmawianie uznania pracy seksualnej za prac臋鈥. Na potwierdzenie tych s艂贸w przem贸wienie wyg艂osi艂a w masce.

Kowalska zwraca艂a tak偶e uwag臋, 偶e obecny stan prawny dyskryminuje pracownik贸w i pracownice seksualne: 鈥濩ho膰 艣wiadczenie us艂ug seksualnych w Polsce nie jest nielegalne, kryminalizacja miejsc pracy seksualnej nara偶a osoby pracuj膮ce seksualnie na liczne zagro偶enia. Spycha osoby 艣wiadcz膮ce us艂ugi seksualne w ub贸stwo, nara偶a na kary za prac臋 w kolektywach i zmusza do pracy w prekarnych warunkach, bez dost臋pu do ubezpieczenia zdrowotnego, spo艂ecznego i innych 艣wiadcze艅 socjalnych, w tym macierzy艅skich i chorobowych鈥.

Sex Work Polska domaga si臋 r贸wnie偶 w艂膮czenia dzia艂a艅 na rzecz dekryminalizacji pracy seksualnej do postulat贸w ruchu feministycznego, uwa偶aj膮c kryminalizacj臋 za odmow臋 prawa do samostanowienia i decydowania o w艂asnym 偶yciu, ciele i seksualno艣ci.

Kara膰, ale klient贸w

Cz臋艣膰 feministek nie podziela jednak takiego spojrzenia na prostytucj臋, zw艂aszcza najcz臋stsz膮 鈥 kobiec膮. Dla nich jest ona zawsze uprzedmiotowieniem, form膮 przemocy i m臋skiej dominacji; czym艣, czego nie mo偶na do ko艅ca 艣wiadomie i dobrowolnie wybra膰. Wi膮偶膮 j膮 z patriarchatem, nier贸wno艣ciami spo艂ecznymi i kapitalizmem, w kt贸rym cia艂o kobiety i jej zgoda na seks s膮 sprzedawane jak towar. R贸wnie偶 Katechizm Ko艣cio艂a Katolickiego m贸wi, 偶e 鈥瀙rostytucja narusza godno艣膰 osoby, kt贸ra oddaje si臋 prostytucji, staj膮c si臋 przedmiotem przyjemno艣ci cielesnej kogo艣 drugiego鈥.

Naturaln膮 konsekwencj膮 spojrzenia na prostytutki jako ofiary jest kryminalizacja sprawc贸w, a wi臋c klient贸w. To pr贸ba ograniczenia lub ca艂kowitego wyeliminowania zjawiska od strony przeciwnej ni偶 dotychczas, a wi臋c od strony popytu. Takie prawo od 1999 roku obowi膮zuje w Szwecji i zosta艂o przyj臋te przez kilka kolejnych kraj贸w europejskich. Rozwi膮zanie to zarekomendowa艂 r贸wnie偶 pozosta艂ym pa艅stwom unijnym Parlament Europejski, przyjmuj膮c wi臋kszo艣ci膮 g艂os贸w raport autorstwa Mary Honeyball. Popiera je te偶 mi臋dzy innymi Coalition Against Trafficking Women, obawiaj膮c si臋, 偶e dekryminalizacja stwarza zagro偶enie zwi臋kszenia handlu lud藕mi.

Cho膰 Szwedzi chwal膮 si臋 zmniejszeniem sektora us艂ug seksualnych, nie brakuje i tych, kt贸rzy krytykuj膮 takie rozwi膮zania. Wielu klient贸w bowiem Szwecja po prostu 鈥瀍ksportowa艂a鈥 do kraj贸w s膮siednich. Organizacje pracownik贸w seksualnych podkre艣laj膮 za艣, 偶e zamiast zwi臋kszy膰 ich bezpiecze艅stwo przepisy de facto je zmniejszy艂y. Nara偶aj膮 ich bowiem na przemoc ze strony tych klient贸w, kt贸rzy zostali w kraju i nie boj膮 si臋 a偶 tak bardzo konfliktu z prawem. Z powodu mniejszej liczby nabywc贸w pracownice i pracownicy musz膮 tak偶e zgadza膰 si臋 na rzeczy, na kt贸re w innym wypadku by si臋 nie zgodzili.

Przymus ekonomiczny to te偶 przymus

Z bada艅 profesora Izdebskiego przedstawionych w ksi膮偶ce Seksualno艣膰 Polak贸w na pocz膮tku XXI wieku p艂ynie wniosek, 偶e praca seksualna jest wyborem. W najwi臋kszym od wielu lat badaniu zjawiska (zrealizowano je na pr贸bce 400 pracownic seksualnych w 13 du偶ych miastach Polski) jedynie 2,8 procent kobiet poda艂o, 偶e nie wykonuje tej pracy dobrowolnie.

Irena Dawid-Olczyk, prezeska Fundacji Przeciwko Handlowi Lud藕mi i Niewolnictwu La Strada, wskazuje jednak na mo偶liwy problem z dotarciem do os贸b zmuszanych. 鈥濶a pewno nie mo偶na m贸wi膰, 偶e problem ten nie istnieje. Tylko w ci膮gu ostatnich kilku dni dowiedzia艂am si臋 o dw贸ch takich przypadkach鈥 鈥 podkre艣la. I dodaje: 鈥瀂ale偶y te偶, jak膮 mamy definicj臋 zmuszania. W momencie gdy jest wzrost gospodarczy, mo偶na si臋 utrzyma膰 z innej pracy. W sytuacji du偶ego bezrobocia zarabianie w prostytucji staje si臋 du偶o atrakcyjniejsze, wiele os贸b nie widzi wtedy alternatywy鈥.

Potwierdzaj膮 to kolejne dane z przytaczanego badania 鈥 dla ponad 60 procent respondentek powodem podj臋cia si臋 艣wiadczenia us艂ug seksualnych by艂y trudne warunki materialne. Co pi膮ta jako przyczyn臋 podawa艂a ch臋膰 zysku, mo偶liwo艣膰 zarobkowania, a 14 procent 鈥 pragnienie podniesienia standardu 偶ycia. Zdecydowana wi臋kszo艣膰 (86 procent) chcia艂aby zmieni膰 prac臋. Co czwarta nie wiedzia艂a jednak, czym mog艂aby si臋 zaj膮膰 po zerwaniu z prostytucj膮.

Dochody z tej pracy s膮 jak na polskie warunki znaczne, cho膰 bardzo zr贸偶nicowane. Pracownice seksualne w wi臋kszo艣ci by艂y jednak zadowolone ze swojej sytuacji materialnej (69 procent). Wiele z nich ma na utrzymaniu dzieci, a czasem te偶 partner贸w, imigrantki za艣 鈥 cz臋sto ca艂e rodziny, kt贸re pozostawi艂y w ojczystym kraju.

Nowe czasy, nowe formy

Z艂ot膮 dekad膮 seksbiznesu w Polsce by艂y lata 90. Sztandarowy przyk艂ad dynamicznie rozwijaj膮cego si臋 sektora stanowi艂a 艁贸d藕, gdzie na skutek upadku przemys艂u w艂贸kienniczego i za艂amania lokalnego rynku pracy kobiety znalaz艂y si臋 w bardzo trudnym po艂o偶eniu.

R贸wnie偶 wolny rynek zmieni艂 oblicze seksbiznesu. Charakterystyczne dla lat 90. jest powstanie tak zwanych agencji towarzyskich, kt贸re rejestrowane s膮 jako dzia艂alno艣膰 gospodarcza, oficjalnie oferuj膮ca jedynie towarzystwo kobiet, drinki. W rzeczywisto艣ci czerpi膮 jednak zyski z prostytucji. Najcz臋艣ciej pracownice dziel膮 si臋 pieni臋dzmi z w艂a艣cicielem agencji p贸艂 na p贸艂. Takie domy publiczne funkcjonuj膮 te偶 na przyk艂ad jako salony masa偶u czy biura matrymonialne. Czasem pracownice dostaj膮 fikcyjne umowy jako tancerki lub masa偶ystki, cz臋sto jednak pracuj膮 na czarno. Ukr贸cenie tego procederu do 艂atwych nie nale偶y, ale te偶 nie wydaje si臋, by organy pa艅stwa by艂y tym szczeg贸lnie zainteresowane, chyba 偶e maj膮 akurat za cel rozbicie jakiej艣 grupy przest臋pczej powi膮zanej z takim lokalem.

Ile os贸b 艣wiadczy obecnie w Polsce us艂ugi seksualne? Nie wiadomo, nikt nie prowadzi ewidencji, brakuje te偶 bada艅. Oszacowanie skali zjawiska jest tym trudniejsze, 偶e w ostatniej dekadzie coraz bardziej popularne staje si臋 nawi膮zywanie takich kontakt贸w za po艣rednictwem internetu. Zdecydowana wi臋kszo艣膰 ofert dotyczy kobiet, jednak zdarzaj膮 si臋 te偶 oferty m臋偶czyzn, par, klub贸w czy os贸b transseksualnych. By膰 mo偶e w obecnych realiach spo艂eczno-obyczajowych wi臋cej Polek i Polak贸w decyduje si臋 na t臋 prac臋, chc膮c po prostu podnie艣膰 standard 偶ycia, ale jest to temat niezbadany na szersz膮 skal臋.

鈥濲ak mo偶na prostytutk臋 zgwa艂ci膰?鈥

Kiedy w 2005 roku na 艂amach belgijskiego dziennika 鈥濴e Soir鈥 europose艂 Samoobrony zosta艂 oskar偶ony przez 28-letni膮 prostytutk臋 o gwa艂t (wymuszenie stosunku bez prezerwatywy), wicepremier Andrzej Lepper na konferencji prasowej skomentowa艂 to s艂ynnymi s艂owami: 鈥濲ak mo偶na prostytutk臋 zgwa艂ci膰?鈥. Wywo艂a艂y one 艣miech sali i du偶ej cz臋艣ci spo艂ecze艅stwa.

Tymczasem to w艂a艣nie przemoc, w tym przemoc seksualna, to jedno z g艂贸wnych zagro偶e艅, na jakie nara偶eni s膮 pracownicy seksualni. Wed艂ug bada艅 profesora Izdebskiego co czwarta pracownica bywa艂a w pracy zmuszana do wykonywania niechcianych czynno艣ci seksualnych. Z kolei w badanych przez doktor Izabel臋 艢l臋zak agencjach towarzyskich wszystkie pracownice, z kt贸rymi rozmawia艂a socjolo偶ka, do艣wiadczy艂y agresji s艂ownej. Cz臋sta by艂a r贸wnie偶 przemoc fizyczna 鈥 mi臋dzy innymi szarpanie, bicie, duszenie, brutalny seks, gwa艂t, a tak偶e wymuszenie niestosowania prezerwatywy. Podkre艣li膰 nale偶y te偶, 偶e osoby doznaj膮ce przemocy s膮 najcz臋艣ciej pozostawione same sobie, nie maj膮 wsparcia psychologicznego, a zwr贸cenie si臋 do kogokolwiek spoza 艣wiata prostytucji to dla nich du偶y stres.

Wed艂ug Anny Rateckiej z Instytutu Socjologii UJ g艂贸wny pow贸d tak powszechnej przemocy wobec os贸b 艣wiadcz膮cych us艂ugi seksualne stanowi kryminalizacja pracy seksualnej. Taka sytuacja sprawia bowiem, 偶e osoba, kt贸ra do艣wiadczy艂a przemocy, nie jest zainteresowana zg艂aszaniem sprawy na policj臋, poniewa偶 nie chce przy okazji straci膰 miejsca pracy. Do tego dochodzi obawa, 偶e nikt jej nie uwierzy. 鈥濿 Polsce ofiary przemocy seksualnej w og贸le do艣wiadczaj膮 z艂ego traktowania, zar贸wno ze strony policji, jak i prokuratury. Je艣li do tego ofiara jest pracownic膮 seksualn膮, szanse na to, 偶eby sprawca by艂 艣cigany, s膮 bardzo niewielkie. Pokrzywdzona mo偶e do艣wiadczy膰 wt贸rnej wiktymizacji, o ile nie zostanie ca艂kowicie zignorowana鈥. Ratecka podkre艣la tak偶e trudn膮 sytuacj臋 imigrantek o nieregularnym statusie, kt贸re cz臋sto nie znaj膮 dobrze j臋zyka i polskich przepis贸w. 鈥濧 do tego wszystkiego dochodzi obawa o stygmatyzacj臋 oraz ujawnienie tego, czym si臋 zajmuj膮, przed najbli偶szymi. Mo偶e ona skutecznie odwie艣膰 dan膮 osob臋 na przyk艂ad od zg艂oszenia gwa艂tu na policj臋鈥 鈥 m贸wi badaczka.

Zdaniem Rateckiej optymalnym, cho膰 niedoskona艂ym, modelem dla pracownik贸w seksualnych jest ten obowi膮zuj膮cy w Nowej Zelandii, gdzie nie ma 偶adnych specjalnych przepis贸w dotycz膮cych pracy seksualnej w kodeksie karnym. 鈥濱stnieje tam mo偶liwo艣膰 podj臋cia legalnej pracy w sektorze us艂ug seksualnych. Mo偶na poci膮gn膮膰 pracodawc臋 do odpowiedzialno艣ci prawnej, je艣li narusza prawa pracownicze. Co wi臋cej, pracodawca ma obowi膮zek spe艂ni膰 szereg wymog贸w, przede wszystkim 鈥 zapewni膰 bezpieczne warunki pracy i czuwa膰 nad tym, aby klienci nie naruszali granic pracownic i zasad obowi膮zuj膮cych w danym lokalu. To w Nowej Zelandii jedna z pracownic agencji towarzyskiej wygra艂a przed s膮dem spraw臋, w kt贸rej oskar偶y艂a szefa o molestowanie. By艂o to mo偶liwe, gdy偶 tamtejsze pracownice seksualne maj膮 zapewnione prawa pracownicze, tak jak osoby w innych sektorach, i s膮 chronione prawnie przed przemoc膮 seksualn膮 oraz molestowaniem, zar贸wno ze strony klient贸w, jak te偶 pracodawc贸w. Co wa偶ne, w modelu dekryminalizacyjnym pracownicy seksualni nie s膮 obj臋ci specjalnymi wymogami, na przyk艂ad obowi膮zkiem przymusowych bada艅, co jest typowe dla modeli regulacyjnych (mi臋dzy innymi w Niemczech czy Austrii) i w spos贸b zdecydowanie negatywny wp艂ywa na po艂o偶enie i bezpiecze艅stwo os贸b pracuj膮cych seksualnie鈥.

Znacz膮cym g艂osem poparcia dla idei dekryminalizacji jest g艂os Amnesty International. Stanowisko to budzi jednak kontrowersje w艣r贸d innych organizacji broni膮cych praw cz艂owieka oraz przeciwdzia艂aj膮cych handlowi lud藕mi.

Bierno艣膰 polskiego pa艅stwa

Polska ratyfikowa艂a w 1952 roku Konwencj臋 ONZ w sprawie Zwalczania Handlu Lud藕mi i Eksploatacji Prostytucji. Zak艂ada ona, 偶e nale偶y kara膰 ka偶dego, kto zwabia lub uprowadza w celach prostytucji inn膮 osob臋, nawet za jej zgod膮, lub eksploatuje prostytucj臋.

Zgodnie z konwencj膮 nasze przepisy karne nie przewiduj膮 karania os贸b wykonuj膮cych prac臋 seksualn膮. Zakazuj膮 jednak zmuszania do prostytucji, a tak偶e sutenerstwa (czerpania korzy艣ci z prostytucji), str臋czycielstwa (nak艂aniania innej osoby do podj臋cia pracy seksualnej) oraz kuplerstwa (u艂atwiania takiej pracy). Kryminalizuj膮 te偶 oczywi艣cie zmuszanie do prostytucji.

Ze statystyk policyjnych wynika, 偶e w 2017 roku wszcz臋to 91 post臋powa艅 odno艣nie do sutenerstwa, str臋czycielstwa i kuplerstwa oraz 17 w sprawie zmuszania do prostytucji.

Pa艅stwo w ostatnich latach w du偶ym stopniu wycofa艂o si臋 z pomocy wobec os贸b 艣wiadcz膮cych us艂ugi seksualne. Osoby te nie le偶膮 w kr臋gu zainteresowa艅 pracownik贸w socjalnych. Ich kontakt z policj膮 jest za艣 ograniczony g艂贸wnie do legitymowania.

鈥濸ami臋tam czasy, w latach 90. i na prze艂omie wiek贸w, gdy by艂o mn贸stwo program贸w streetworkerskich, wspierania kobiet, prowadzenia o艣wiaty zdrowotnej i bada艅 lekarskich w stosunku do pracownik贸w seksualnych. Miasta jednak niech臋tnie daj膮 na to pieni膮dze鈥 鈥 m贸wi Irena Dawid-Olczyk. Wed艂ug niej w艂a艣nie od tego 鈥 oraz od przeprowadzenia rzetelnych bada艅 nad sytuacj膮 pracownik贸w seksualnych w Polsce 鈥 nale偶y zacz膮膰. Na tym etapie prezeska La Strady nie uwa偶a, 偶e legalizacja to dobre rozwi膮zanie.

鈥濸rzede wszystkim trzeba zbada膰, czy te osoby w wi臋kszo艣ci chc膮 legalizacji. Moje odczucie jest takie 鈥 by膰 mo偶e przez to, z kim si臋 stykam w Fundacji 鈥 偶e one raczej nie uto偶samiaj膮 si臋 z t膮 prac膮, traktuj膮 j膮 tymczasowo, a legalizacja oznacza艂aby, 偶e ju偶 zawsze mia艂yby wpis w papierach. Znam ludzi, kt贸rzy sko艅czyli z takim zaj臋ciem i nie chc膮 si臋 do niego przyznawa膰, i to te偶 by艂y osoby, kt贸re w to wesz艂y dobrowolnie. Cho膰 je艣li dla kogo艣 jest to praca na d艂u偶szy czas, na pewno dzi艣 艂atwiej ni偶 dwadzie艣cia lat temu mie膰 to w 偶yciorysie鈥.

La Strada, traktuj膮c prostytucj臋 jako problem spo艂eczny, kilka lat temu zaproponowa艂a wprowadzenie programu 鈥瀘graniczania szk贸d鈥, zak艂adaj膮cego zero tolerancji wobec zmuszania do prostytucji, eksploatacji prostytucji oraz handlu lud藕mi do cel贸w komercyjnych. W艣r贸d postulat贸w organizacji znajduje si臋 zwalczanie udzia艂u nieletnich w prostytucji poprzez dzia艂ania profilaktyczne 鈥 terapi臋 i wsparcie dla plac贸wek pedagogicznych i rodzin, zmiana postaw doros艂ych wobec prostytucji nieletnich oraz wdro偶enie programu wsparcia dla dzieci ofiar komercyjnego wykorzystania seksualnego.

Wed艂ug La Strady niezb臋dne jest tak偶e prowadzenie corocznych, rzetelnych bada艅 seksbiznesu oraz regularny monitoring jego dynamiki: form, pracownik贸w i klient贸w.

Warto podkre艣li膰, 偶e niewiele jest aktualnych bada艅, co znacz膮co utrudnia ocen臋 wielu aspekt贸w zjawiska, w tym potrzeb i pragnie艅 samych pracowniczek i pracownik贸w seksualnych.

Nast臋pnym postulatem jest wspieranie wolnego wyboru drogi 偶yciowej os贸b dobrowolnie sprzedaj膮cych seks. Ma si臋 to odbywa膰 przez podnoszenie ich kompetencji spo艂ecznych i zawodowych oraz programy wsparcia lub szkole艅 alternatywnych dla os贸b chc膮cych przesta膰 pracowa膰 w prostytucji. 鈥濶ie chodzi o nak艂anianie do zmiany, ale pokazanie innych mo偶liwo艣ci. Zrobi艂y艣my kiedy艣 takie 膰wiczenie, w kt贸rym pracownice seksualne wymienia艂y umiej臋tno艣ci pozwalaj膮ce im sobie radzi膰 w tym zawodzie. Zobaczy艂am obraz idealnego sprzedawcy: dobry kontakt z klientem, punktualno艣膰, du偶o zalet. I prawie wszystkie te kobiety zrezygnowa艂y z seksbiznesu. Zobaczy艂y, 偶e wcale nie musz膮 tego robi膰 do ko艅ca 偶ycia鈥 鈥 m贸wi Irena Dawid-Olczyk.

Kolejnym krokiem ma by膰 podj臋cie debaty nad miejscem prostytucji w Polsce i w spo艂ecze艅stwie. Jak podkre艣la Irena Dawid-Olczyk, od kilku lat bardzo takiej debaty brakuje.

Rozpocznijmy wi臋c t臋 dyskusj臋. Odejd藕my od my艣lenia, 偶e prostytucja to co艣, co zawsze by艂o, jest i b臋dzie, wi臋c w og贸le nie warto si臋 tym zajmowa膰. Najgorsz膮 stron膮 tego zawodu, jak to okre艣li艂a jedna z kobiet w badaniu Barbary B艂o艅skiej, jest 鈥瀗iepewno艣膰 jutra鈥. Zastan贸wmy si臋 wi臋c, co zrobi膰, 偶eby to jutro by艂o lepsze.

Korzysta艂am mi臋dzy innymi z nast臋puj膮cych 藕r贸de艂:

Z. Izdebski, 鈥濻eksualno艣膰 Polak贸w na pocz膮tku XXI wieku: studium badawcze鈥, s. 553鈥590, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiello艅skiego, Krak贸w 2012.

I. 艢l臋zak, 鈥濸raca kobiet 艣wiadcz膮cych us艂ugi seksualne w agencjach towarzyskich鈥, Wydawnictwo Uniwersytetu 艁贸dzkiego, 艁贸d藕 2016.

B. B艂o艅ska, 鈥濿yniki bada艅 terenowych nad zjawiskiem prostytucji w Polsce鈥, 鈥濧rchiwum Kryminologii鈥, tom XXXIII, rok 2011, s. 57鈥161.

Potrzebujemy Twojego wsparcia
Jeste艣my magazynem i 艣rodowiskiem lewicy katolickiej. Piszemy o wykluczeniu, sprawiedliwo艣ci spo艂ecznej, biedzie, o wsp贸艂czesnych zjawiskach w kulturze, polityce i spo艂ecze艅stwie. Potrzebujemy stabilnego finansowania 鈥 mo偶esz nam w tym pom贸c!
Wybieram sam/a
Ko艣ci贸艂 i lewica si臋 wykluczaj膮?
Nie 鈥 w Kontakcie 艂膮czymy lewicow膮 wra偶liwo艣膰 z katolick膮 nauk膮 spo艂eczn膮.

I u偶ywamy plik贸w cookies. Dowiedz si臋 wi臋cej: Polityka prywatno艣ci. zamknij